studia – uczelnie – akademia

Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

Nurt emigracyjny rozpoczął się po klęsce powstania listopadowego. W Polsce nasiliły się represje (prześladowania) zaborców na Polakach, np. konfiskowano majątki, torturowano, wywożono, brano do więzienia. Polacy masowo zaczęli wyjeżdżać zagranicę. Najbardziej zagrożona była elita, naukowcy, żołnierze, politycy. We Francji i Paryżu było najwięcej emigrantów, tam zakładano polskie szkoły, stowarzyszenia, biblioteki, pisma powstawały, ważne utwory także. Powstało państwo duchowe, Polska żyła w sercu, duszy Polaków. Utwór opiera się na kontrastach, trup i dusza, tu i tam. Trup znajduje się wśród ludzi mu bliskich. Jest na emigracji, zagląda w oczy bo to one są zwierciadłem duszy człowieka. On jest obecny tylko ciałem, jego dusza tuła się, jest zagubiony, bo nie jest w swojej ojczyźnie i szuka jej. Podmiot czuje się bardziej duszą. Jest to ojczyzna myśli. Ludzie w ojczyźnie są mu bliscy, na emigracji pracuje, bawi się, żyje pełnią życia, w pełny zwyczajny sposób, to on ciągle ucieka do ojczyzny myśli, on tęskni do dzieciństwa, bo to wtedy był najbardziej szczęśliwy, żył beztrosko, i tak mu się kojarzy kraj. Ojczyzna jest wyidealizowana, pozytywne kolory kojarzące się z ojczyzną. Ukochana, matka lub kobieta może symbolizować Polskę. Mickiewicz wyraża swoje uczucia tęsknoty, miłości do ojczyzny, wychwala ją.

„Grób Agamemnona” powstał w roku 1840. W tym tekście Słowacki próbuje rozliczyć Polaków i poszukuje przyczyn klęski powstania listopadowego. Utwór ten jest również efektem jego podróży, przebywał wtedy w Grecji. Agamemnon – dowódca wojskich greckich, dowodził nimi w walce z Trojanami. Jest symbolem zwycięzcy, prześladowcy, wojownika odwagi, waleczności, bohaterstwa, poświęcenia dla dobra ojczyzny. Ojczyzna ponad wszystko. Słowacki odwiedza grób Agamemnona. Zaczyna rozmyślać nad Polską, własną ojczyzną, stąd utwór składa się z dwóch części.

Ustęp to epickie wiersze niezwiązane bezpośredni z treścią dramatu. Zapis marzeń Mickiewicza na temat Rosji, które narodziły się podczas jego podróży. Chciał pokazać okrucieństwo cara. Krajobraz drogi to Rosji był taki, że ziemia była niezaludniona, obca, pokryta śniegiem. Lasy iglaste, przestrzeń była pusta, dzika, nieokiełznana, sprawia wrażenie jakby dopiero była co stworzona. Puste pola po których szaleje wiatr. Miejscami tylko były szlaki przetarte przez kibitki. Ludzie tam byli silni, mają szerokie bary i pierś, mają otyłe karki. Są pulchni, posiadają różne oblicza i nie wiadomo jak się zachowają w krytycznej sytuacji. Są zdrowi, mocni, odporni. Ich twarze nie zdradzają uczuć, nie są świadomi, że żyją w niewoli. Tłumią swoje uczucia w środku, nie chcą pokazać swoich uczuć bo boją się cara. Oczy maja wielkie i czyste. Są niepozorni, wydaje się, że już pogodzili się ze swoim losem, a tak naprawdę toczą wewnętrzną walkę. Mieszkają w drewnianych domach, zebrane wioski, które znajdują się gdzieniegdzie. Wszystkie domy są jednakowe, małe z małymi oknami. Rosja może wydawać się bezludna, nie ma tam żadnych oznak życia. Od czasu do czasu przez pola przejeżdżają kibitki wiozące więźniów, Polaków. Ludzie tam mieszkający żyją w ciągłym strachu, przed policją carską. Nie mają odwagi przeciwstawić się carowi i dlatego tłumią uczucia w sobie. Każdy mógł wpaść w niełaskę cara.

Adresatem jest Bóg, podmiotem lirycznym jest patriota, który jest na obczyźnie. Obraz kraju: religia stoi na bardzo wysokim miejscu, ludzie szanują tradycje, kultura narodu jest wysoka. Szanują każdą istotę żywą, ludzie żyją w zgodzie z naturą, ludzie szanują dary od Boga. Występują archaizmy. Tradycje się od zawsze. Ludzie są mili, uprzejmi, Bóg jest obecny w ich całym życiu. Występuje idealizacją kraju, przez pryzmat tęsknoty. Są ukazane same zalety, nie ma żadnych wad. Występują anafory, ponieważ to jest jeden jedyny kraj gdzie podmiot chce być. „Tęskno mi panie” w tym utworze stanowi refren, ukazuje w nim swoje uczucia, tęsknotę. Występują niedopowiedzenia, jak był w kraju to było mu dobrze, chce oderwać się od myśli o ojczyźnie, o tęsknocie za nią. Wszystko jest jasne, nie ma niedomówień, „tak za tak, nie za nie”. Tęskni do ludzi, którzy są szczerzy, wszystko będzie jasne, klarowne, albo białe albo czarne. Tęskni też za przyjazną duszą, on na obczyźnie jest sam, tęskni za swoimi bliskimi, którzy zostali w ojczyźnie, nie ma nadziei, że wróci, wyraża rezygnację, wie że powrót jest niemożliwy. Pomiot liryczny pomimo tęsknoty wie co w życiu jest ważne, wypowiedź przepełniona smutkiem. Tekst przypomina modlitwę, Bóg występuje jako powiernik. Podmiotem może być Norwid, lub każdy inny Polak na obczyźnie.