Miłość romantyczna
Miłość romantyczna była miłością nieszczęśliwą. Świat przeszkadzał ukochanym być razem.
Uważano, że Bóg zsyła miłość z nieba, prawa ludzkie kolidują z prawami boskimi. Miłość spełni się dopiero po śmierci. W tych czasach nie zawierano małżeństw. Z jednej strony jest czymś pozytywnym, a z drugiej strony jest destrukcyjna.
Ksiądz głosił prawdy oświeceniowe, a Gustaw głosił prawdy romantyczne. Mieli różne sposoby postrzegania świata, Gustaw wierzył w zaświaty. Ksiądz pojmował świat w sposób racjonalny, wierzy w Pismo Święte, odrzuca istnienie duchów. Gustaw pojmował świat w sposób irracjonalny. Ksiądz uważał, że należy pogodzić się z losem. Mieli różne poglądy na życie. Gustaw myślał tylko i wyłącznie o sobie, a ksiądz chciał pomagać innym ludziom, nie roztkliwiał się nad sobą tak jak robił to Gustaw. Konfrontację wygrał Gustaw, gdyż jest argumenty były mocniejsze, bardziej przekonywujące.
Gustaw nie jest przez nikogo rozumiany, jest samotny, rozżalony, rozpacza nad swoja sytuacją. Nie chce litości, jest dumny, jego emocje co chwilę się zmieniają, tak jak i stosunek do jego ukochanej ciągle mu się zmienia. Pogardza życiem, wraca do przeszłości (melancholia). Występują również elementy sentymentalne (miłość szczera). Swoją ukochaną prosi o pamięć. Nie jest pewny swojej decyzji, zostawia jej wolność. Uświadamia sobie, że zostawi ją z innym mężczyzną i z tego powodu jest zły. Nie chce aby ona wiedziała, że umarł z miłości do niej. Jego wypowiedź jest pełna smutku, i jej ton zmienia się bardzo szybko. Gustaw jest indywidualistą, zachwiany emocjonalnie, nieszczęśliwie zakochany. Przeciwstawia się normom ustalonym przez świat. Najważniejsze dla niego były uczucia, serce. Irracjonalista, postrzega świat poprzez pryzmat literatury, jest rozdarty wewnętrznie. Odczuwa ból istnienia, jego miłość jest destrukcyjna i twórcza. Popełnia samobójstwo. Jest tajemniczy po to aby podkreślić irracjonalizm świata, że można go wytłumaczyć za pomocą rozumu.