‘’Dżuma’’
Albert Camusa
Urodził się w 1913 roku w Algierii, w miejscowości Mondavia. Studiował na Uniwersytecie filozofię. Razem z grupą młodych robotników założył teatr ludowy, wstąpił także do partii komunistycznej. W 1937 roku ukazuje się jego pierwszy zbiór esejów ‘’Prawa i lewa strona’’. Interesował się polityką i dziennikarstwem. Założył dziennik ‘’Algier Republikański’’, który ukazywał się do 1940 roku. Przeżył okupację  hitlerowską we Francji. Włączył się wtedy w działalność ruchu oporu. W czasie tej okupacji do jego dorobku należeli ‘’Obcy’’, oraz ‘’Mit o Syzyfie ’’.w 1945 roku na scenę teatru weszła jego sztuka ‘’Kaligula’’. W 1951 roku powstał zbiór ‘’ Człowiek zbuntowany’’. Inne jego utwory to ‘’Dżuma’’, ‘’Upadek’’, oraz ‘’Wygnanie i królestwo’’. W 1957 roku otrzymał literacką nagrodę Nobla. Zginął w wypadku samochodowym w 1960 roku.  W swoich utworach ukazuje postawę człowieka wobec wszechobecnego zła. Człowiek jest samotny, nie ma między nim, a innymi porozumienia. Od skrajnego pesymizmu, przeszedł do szeroko pojmowanego humanizmu. Człowiek musi przeciwstawiać się złu. Inspirację do napisania ‘’Dżumy’’ zaczerpnął z powieści ‘’ Dziennik czasów zarazy’’. Causa nie chciał ukazać w tym utworze obrazu tej choroby, ale zachowanie ludzi w obliczu zła jakie ze sobą niosła dżuma. Dżuma występuje tutaj jako zagrożenie, synonim zła. ‘’Dżuma’’ została wydana w 1947 roku. Wspomnienia autora po II wojnie światowej były bardzo świeże, dlatego krytyce często odczytywali ten utwór jako powieść o kryzysie wartości.
Czas i miejsce akcji
Akcja rozgrywa się w miasteczku Oranie, w latach 40, XX wieku. Data dokładna jest nieokreślona. Akcja rozpoczyna się kiedy doktor Rieux spotyka na ulicy szczura. Utwór kończy się w lutym następnego roku. Oran było francuską kolonią. Autor opisuje to miasto jak nieciekawe, nie różniące się niczym od innych miast. Powieść jest paraboliczna. Ponadczasowa. Związana z uniwersalnością. Tekst ma przywoływać poszczególne etapy epidemii. Relacja z tych wydarzeń.

Albert Camusa

dzumaUrodził się w 1913 roku w Algierii, w miejscowości Mondavia. Studiował na Uniwersytecie filozofię. Razem z grupą młodych robotników założył teatr ludowy, wstąpił także do partii komunistycznej. W 1937 roku ukazuje się jego pierwszy zbiór esejów ‘’Prawa i lewa strona’’. Interesował się polityką i dziennikarstwem. Założył dziennik ‘’Algier Republikański’’, który ukazywał się do 1940 roku. Przeżył okupację  hitlerowską we Francji. Włączył się wtedy w działalność ruchu oporu. W czasie tej okupacji do jego dorobku należeli ‘’Obcy’’, oraz ‘’Mit o Syzyfie ’’.w 1945 roku na scenę teatru weszła jego sztuka ‘’Kaligula’’. W 1951 roku powstał zbiór ‘’ Człowiek zbuntowany’’. Inne jego utwory to ‘’Dżuma’’, ‘’Upadek’’, oraz ‘’Wygnanie i królestwo’’. W 1957 roku otrzymał literacką nagrodę Nobla. Zginął w wypadku samochodowym w 1960 roku.  W swoich utworach ukazuje postawę człowieka wobec wszechobecnego zła. Człowiek jest samotny, nie ma między nim, a innymi porozumienia. Od skrajnego pesymizmu, przeszedł do szeroko pojmowanego humanizmu. Człowiek musi przeciwstawiać się złu. Inspirację do napisania ‘’Dżumy’’ zaczerpnął z powieści ‘’ Dziennik czasów zarazy’’. Causa nie chciał ukazać w tym utworze obrazu tej choroby, ale zachowanie ludzi w obliczu zła jakie ze sobą niosła dżuma. Dżuma występuje tutaj jako zagrożenie, synonim zła. ‘’Dżuma’’ została wydana w 1947 roku. Wspomnienia autora po II wojnie światowej były bardzo świeże, dlatego krytyce często odczytywali ten utwór jako powieść o kryzysie wartości.

Czas i miejsce akcji

Akcja rozgrywa się w miasteczku Oranie, w latach 40, XX wieku. Data dokładna jest nieokreślona. Akcja rozpoczyna się kiedy doktor Rieux spotyka na ulicy szczura. Utwór kończy się w lutym następnego roku. Oran było francuską kolonią. Autor opisuje to miasto jak nieciekawe, nie różniące się niczym od innych miast. Powieść jest paraboliczna. Ponadczasowa. Związana z uniwersalnością. Tekst ma przywoływać poszczególne etapy epidemii. Relacja z tych wydarzeń.