Ojciec Panelaux i Cottard
Ojciec Panelaux ulega metamorfozie. Na samym początku uważa, że dżuma jest karą za grzechy ludzi. Uważa, że tylko modlitwa pomoże ludziom. Kiedy umiera niewinne dziecko jego poglądy się zmieniają. Wstępuje do oddziałów, pomaga ludziom przetrwać chorobę. Sam nie broni się przed śmiercią. Przyjmuje dobrowolnie chorobę. Chce w pewien sposób odkupić cierpienie niewinnych ludzi. Cottard to człowiek, który wcześniej popełnił przestępstwo przez co przez jakiś czas musiał się ukrywać. Chciał nawet popełnić samobójstwo. Dżuma zmieniła jego życie. Wcześniej żył w strachu, że zostanie schwytany przez policję. Kiedy nastąpiła epidemia i zdał sobie sprawę, że nic mu nie grozi, bo wszyscy przestali się nim przejmować i walczą z epidemią, zaczął wychodzić z domu. Nie boi się, że go złapią. Dżuma w pewnym stopniu była mu na rękę. Czuł się bezkarny. Ma w sobie pierwiastek złości, jednak nikt nie ocenia go w ten sposób. Dżuma dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Na podstawie tych dwóch postaci zauważamy jak różne było podejście ludzi do epidemii. Niektórym pomogła, inni musieli z nią walczyć.
‘’Dżuma’’ jako parabola
Przypowieść to gatunek literacki, w którym to co zewnętrzne, czyli fabuła, akcja, sytuacje, postacie jest tylko pretekstem do wypowiedzenia sądów ogólniejszych odnoszących się do uniwersalnych prawd ludzkiej egzystencji. Postaw wobec życia i losu. Istotny sens moralny przypowieści jest ukryty, jego odkrycie wymaga od czytelnika pewnego wysiłku. ‘’ Dżumę’’ jak większość przypowieści zaliczyć można do literatury moralistycznej. Jak często w przypowieści czas jest historyczny, nie jest dokładnie określony. Jest to w latach 40, ale konkretnego roku nie ma podanego. Trwa około 10 miesięcy. Brak konkretnej daty wskazuje, że akcja utworu może się toczyć w latach 40, XX wieku, co jak niektórzy uważali wiąże się z II wojną światową. Jednak może to być zupełnie inny czas, ponieważ od zawsze człowiekowi groziło zło. Akcja toczy się w Oranie. Jednak mogłoby być to każde inne miejsce na świecie. Żyją tam przecież ludzie zwyczajni, prowadzący normalne życie. Zamknięcie bram miasta może nawiązywać do obozów koncentracyjnych. Zatem mamy tutaj do czynienie ze stworzeniem przestrzeni hermetycznie zamkniętej co łączy Oran z resztą świata. Pozwala to interpretować miasto i wszystko co się w nim dzieje, nie tyle jako realistyczny opis, lecz jako model sytuacji uniwersalnej.  Słowo dżuma ma znaczenie wieloznaczne. Można rozpatrywać je w sensie dosłownym i metaforycznym, czyli realistyczne potraktowanie zarazy jako choroby. Metaforyczne zrozumienie tych słów jako wszechobecne zła panujące na świecie, które może przyjmować różne formy. Dżuma jako zło, które tkwi w człowieku. Bohaterowie ‘’Dżumy’’ przyjmują postawę walki wobec zła. Są to ludzie na, których można liczyć w każdej sytuacji.
Egzystencjalizm
Człowiek musi być wolny, jednak SA takie sytuacje, że musi się podporządkować. Człowiek jest skazany na podejmowanie wyborów. Człowiek, aby ukazać swoje dobro podlega różnym sytuacjom życiowym. Camus proponuje, aby człowiek nie ulegał, nie przyjął postawy biernej. Według egzystencjalistów istnienie ludzkie nie jest z góry określone, lecz tworzone przez samego człowieka. Kruche i niepewne. Wypełnione trwogą. Człowiek otoczony jest nicością. Dąży do śmierci. Camus postulował natomiast idę zaangażowania czynnego, lecz niesformalizowanego w stosunku do problemów moralnych, politycznych, społecznych. Wykroczył więc poza wąsko rozumiany egzystencjalizm.

Ojciec Panelaux i Cottard

Ojciec Panelaux i CottardOjciec Panelaux ulega metamorfozie. Na samym początku uważa, że dżuma jest karą za grzechy ludzi. Uważa, że tylko modlitwa pomoże ludziom. Kiedy umiera niewinne dziecko jego poglądy się zmieniają. Wstępuje do oddziałów, pomaga ludziom przetrwać chorobę. Sam nie broni się przed śmiercią. Przyjmuje dobrowolnie chorobę. Chce w pewien sposób odkupić cierpienie niewinnych ludzi. Cottard to człowiek, który wcześniej popełnił przestępstwo przez co przez jakiś czas musiał się ukrywać. Chciał nawet popełnić samobójstwo. Dżuma zmieniła jego życie. Wcześniej żył w strachu, że zostanie schwytany przez policję. Kiedy nastąpiła epidemia i zdał sobie sprawę, że nic mu nie grozi, bo wszyscy przestali się nim przejmować i walczą z epidemią, zaczął wychodzić z domu. Nie boi się, że go złapią. Dżuma w pewnym stopniu była mu na rękę. Czuł się bezkarny. Ma w sobie pierwiastek złości, jednak nikt nie ocenia go w ten sposób. Dżuma dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Na podstawie tych dwóch postaci zauważamy jak różne było podejście ludzi do epidemii. Niektórym pomogła, inni musieli z nią walczyć.

‘’Dżuma’’ jako parabola

Przypowieść to gatunek literacki, w którym to co zewnętrzne, czyli fabuła, akcja, sytuacje, postacie jest tylko pretekstem do wypowiedzenia sądów ogólniejszych odnoszących się do uniwersalnych prawd ludzkiej egzystencji. Postaw wobec życia i losu. Istotny sens moralny przypowieści jest ukryty, jego odkrycie wymaga od czytelnika pewnego wysiłku. ‘’ Dżumę’’ jak większość przypowieści zaliczyć można do literatury moralistycznej. Jak często w przypowieści czas jest historyczny, nie jest dokładnie określony. Jest to w latach 40, ale konkretnego roku nie ma podanego. Trwa około 10 miesięcy. Brak konkretnej daty wskazuje, że akcja utworu może się toczyć w latach 40, XX wieku, co jak niektórzy uważali wiąże się z II wojną światową. Jednak może to być zupełnie inny czas, ponieważ od zawsze człowiekowi groziło zło. Akcja toczy się w Oranie. Jednak mogłoby być to każde inne miejsce na świecie. Żyją tam przecież ludzie zwyczajni, prowadzący normalne życie. Zamknięcie bram miasta może nawiązywać do obozów koncentracyjnych. Zatem mamy tutaj do czynienie ze stworzeniem przestrzeni hermetycznie zamkniętej co łączy Oran z resztą świata. Pozwala to interpretować miasto i wszystko co się w nim dzieje, nie tyle jako realistyczny opis, lecz jako model sytuacji uniwersalnej.  Słowo dżuma ma znaczenie wieloznaczne. Można rozpatrywać je w sensie dosłownym i metaforycznym, czyli realistyczne potraktowanie zarazy jako choroby. Metaforyczne zrozumienie tych słów jako wszechobecne zła panujące na świecie, które może przyjmować różne formy. Dżuma jako zło, które tkwi w człowieku. Bohaterowie ‘’Dżumy’’ przyjmują postawę walki wobec zła. Są to ludzie na, których można liczyć w każdej sytuacji.

Egzystencjalizm

Człowiek musi być wolny, jednak SA takie sytuacje, że musi się podporządkować. Człowiek jest skazany na podejmowanie wyborów. Człowiek, aby ukazać swoje dobro podlega różnym sytuacjom życiowym. Camus proponuje, aby człowiek nie ulegał, nie przyjął postawy biernej. Według egzystencjalistów istnienie ludzkie nie jest z góry określone, lecz tworzone przez samego człowieka. Kruche i niepewne. Wypełnione trwogą. Człowiek otoczony jest nicością. Dąży do śmierci. Camus postulował natomiast idę zaangażowania czynnego, lecz niesformalizowanego w stosunku do problemów moralnych, politycznych, społecznych. Wykroczył więc poza wąsko rozumiany egzystencjalizm.