Opis wydarzeń jakie miały miejsce w Oranie
Miasto Oran niczym się nie wyróżnia, nie zachwyca. Jest brzydkie, poddane biegowi czasu, porom roku. Ludność cechuje rutyna. Zajmuje się podziemnymi sprawami. Nastawione na zarabianie pieniędzy. Ludność jest otwarta na przybyszów. Ukazana jest szarość dnia codziennego. Kiedy zaczynają się pojawiać szczury spokój, harmonia zostają zachwiane. Pojawianie szczurów staje się masowe. Początkowa reakcji społeczeństwa to bagatelizowanie problemu. Nie zauważają, że dzieje się coś złego. Dopiero śmierć dozorcy spowodowała, że ludność zaczęła się interesować się tym co się działo w ich mieście. Zdają sobie sprawę, podejrzewają, że to może być epidemia, która dotarła do ich miasta. Doktor Rieux postanawia z tym walczyć. Chce zamknąć miasto. Nie wszyscy się z nim zgadzają. Uważają, że póki nie będzie konkretnych dowodów nie można siać paniki. Tworzono nowe szpitale. Ludzie negatywnie reagowali na decyzje doktora. Uważali, że to on sam wydaje wyrok. Niektórzy chcą walczyć z epidemią. Dla innych jest to sprzyjająca sytuacja. Chorzy zostali odizolowani. Niektórzy czuli się samotni w walce z dżumą. Na początku ludzie chcieli uciekać z miasta. Z czasem zaczęli się przyzwyczajać do tej sytuacji. Coraz więcej ofiar było. Czas spowodował, że stali się obojętni. Dżuma z czasem ustępowała. Coraz mniej osób chorowało. Coraz więcej ludzi zaczęło pomagać w walce z epidemią. Epidemia ta wymusiła solidarność między ludźmi. Dotarł potrzebny lek. Ludzie zaczęli cieszyć się życiem, zaczęli doceniać to co mają. Metamorfoza wśród ludzi. Ludzie zwolnili tempa. Doktor Rieux nie był optymistą. Uważa, że koniec tej epidemii może być tymczasowy. W utworze są elementy biograficzne. Przyjmuję formę kroniki.
Bernard Rieux
Był jednym głównych bohaterów książki. Lekarz, syn robotnika. To on jest autorem kroniki Oranu. On pierwszy dostrzega problem związany z epidemią. Zauważa szczury na ulicy. Miał żonę, która wyjechała przed zamknięciem  miasta do sanatorium. Był bardzo związany ze swoją matką, która przyjeżdża, aby się nim zająć. Pomaga przetrwać mu te ciężkie chwile. Kiedy pojawiają się kolejne ofiary całkowicie poświęca się ich leceniu. Pracuje do ostatku sił. Nie pokazuje tego, że sam się boi o swoje życie. Jest odważny, silny. Nie wierzy w Boga. Uważa, że dzięki temu łatwiej mu walczyć ze śmiercią. Walczy z dżumą, nawet na chwilę się nie poddaje. Przeciwstawia się złu i cierpieniu. Twierdzi, że to jego obowiązek. Potrafi znosić cierpienie z godnością. Wykonywanie tego zwodu pokazuje jego miłość do człowieka. Dla niego lekarz to osoba, która powinna walczyć z obliczami zła. Nie ma w sobie jednak optymizmu. Dla niego zakończenie epidemii, nie daje pewności, że ona nie wróci. Wręcz uważa, że może się tak stać, że ludzie na nowo będą chorować na tę chorobę.

Opis wydarzeń jakie miały miejsce w Oranie

Miasto Oran niczym się nie wyróżnia, nie zachwyca. Jest brzydkie, poddane biegowi czasu, porom roku. Ludność cechuje rutyna. Zajmuje się podziemnymi sprawami. Nastawione na zarabianie pieniędzy. Ludność jest otwarta na przybyszów. Ukazana jest szarość dnia codziennego. Kiedy zaczynają się pojawiać szczury spokój, harmonia zostają zachwiane. Pojawianie szczurów staje się masowe. Początkowa reakcji społeczeństwa to bagatelizowanie problemu. Nie zauważają, że dzieje się coś złego. Dopiero śmierć dozorcy spowodowała, że ludność zaczęła się interesować się tym co się działo w ich mieście. Zdają sobie sprawę, podejrzewają, że to może być epidemia, która dotarła do ich miasta. Doktor Rieux postanawia z tym walczyć. Chce zamknąć miasto. Nie wszyscy się z nim zgadzają. Uważają, że póki nie będzie konkretnych dowodów nie można siać paniki. Tworzono nowe szpitale. Ludzie negatywnie reagowali na decyzje doktora. Uważali, że to on sam wydaje wyrok. Niektórzy chcą walczyć z epidemią. Dla innych jest to sprzyjająca sytuacja. Chorzy zostali odizolowani. Niektórzy czuli się samotni w walce z dżumą. Na początku ludzie chcieli uciekać z miasta. Z czasem zaczęli się przyzwyczajać do tej sytuacji. Coraz więcej ofiar było. Czas spowodował, że stali się obojętni. Dżuma z czasem ustępowała. Coraz mniej osób chorowało. Coraz więcej ludzi zaczęło pomagać w walce z epidemią. Epidemia ta wymusiła solidarność między ludźmi. Dotarł potrzebny lek. Ludzie zaczęli cieszyć się życiem, zaczęli doceniać to co mają. Metamorfoza wśród ludzi. Ludzie zwolnili tempa. Doktor Rieux nie był optymistą. Uważa, że koniec tej epidemii może być tymczasowy. W utworze są elementy biograficzne. Przyjmuję formę kroniki.

Bernard Rieux

Był jednym głównych bohaterów książki. Lekarz, syn robotnika. To on jest autorem kroniki Oranu. On pierwszy dostrzega problem związany z epidemią. Zauważa szczury na ulicy. Miał żonę, która wyjechała przed zamknięciem  miasta do sanatorium. Był bardzo związany ze swoją matką, która przyjeżdża, aby się nim zająć. Pomaga przetrwać mu te ciężkie chwile. Kiedy pojawiają się kolejne ofiary całkowicie poświęca się ich leceniu. Pracuje do ostatku sił. Nie pokazuje tego, że sam się boi o swoje życie. Jest odważny, silny. Nie wierzy w Boga. Uważa, że dzięki temu łatwiej mu walczyć ze śmiercią. Walczy z dżumą, nawet na chwilę się nie poddaje. Przeciwstawia się złu i cierpieniu. Twierdzi, że to jego obowiązek. Potrafi znosić cierpienie z godnością. Wykonywanie tego zwodu pokazuje jego miłość do człowieka. Dla niego lekarz to osoba, która powinna walczyć z obliczami zła. Nie ma w sobie jednak optymizmu. Dla niego zakończenie epidemii, nie daje pewności, że ona nie wróci. Wręcz uważa, że może się tak stać, że ludzie na nowo będą chorować na tę chorobę.