studia – uczelnie – akademia

Pindar

Pindar był bardzo bardzo oryginalnym i wybitnym twórcą poezji chóralnej. Poeta żył w latach 518 – 446 p.n.e. w Tebach w Beocji. Pochodził z rodu Ajgidów. Był rywalem Symonidesa w tworzeniu liryki chóralnej. Uczył się od Korynny, a jego debiutem poetyckim była oda pytyjska z 498 r.p.n.e. Był sławny za życia, gdyż tworzył na zamówienia wielkich ludzi, jak: Hierona z Syrakuz i Terona z Akragas, a Aleksander Wielki, zdobywając Teby w 335 r. p.n.e., ocalił dom Pindara przed zniszczeniem. Podczas trwania wojen perskich, Pindar stał za polityką neutralności. Działał również na igrzyskach olimpijskich, gdzie sławił wielkie osobowości. Pindar jest autorem pięknych dzieł, w których wykorzystywał symbolikę i obrazowanie. Każdy podziwiał jego twórczość, a Horacy był jego największym zwolennikiem. Pindar bardzo dużo czerpał z mitologii, a mity traktował jako odzwierciedlenie swoich myśli religijnych i artystycznych. Jego utwory cechowała niezwykła jakość metryczna i budowa stroficzna. Arystofanes z Bizancjum był odpowiedzialny za stworzenie wydania krytycznego utworów Pindara – 17 ksiąg, a do dzisiaj zachowały się tylko 4 księgi Epiników. Epinicjum to pieśń lub oda triumfalna na cześć zwycięzców oparta na tradycyjnym schemacie, czyli pochwała bohatera i jego rodzinnego miasta, pochwała herosa lub boga tego miasta. Z dzieł Pindara korzystali Pierre Ronsard i Szymon Szymonowic. Oda pindarska stał się modna w poetyce klasycystycznej.

Anakreont

Anakreont żył w latach 570 – 485 p.n.e. w jońskim mieście Teos. Był założycielem miasta Abdery w Tracji, gdyż wraz z pozostałymi obywatelami nie godził się na perskie rządy. Spędził kilka lat na dworze tyrana Polikratesa w Samos, później na dworze Hipparcha w Atenach, a potem Echekratesa w Tessalii, których nauczał. Był sławnym lirykiem greckim, który tworzył anakreontyki, czyli krótkie utwory literackie o tematyce biesiadnej lub miłosnej, a związane były z kulturą dworską. Sławił konwencjonalną grę miłosną, w trakcie której toczył się słodki bój z Erosem. Najbardziej popularnym utworem jest jego epigram patriotyczny: Przechodniu, powiedz Sparcie; tu leżym jej syny/ prawom jej do ostatniej posłuszni godziny’. Ateny umożliwiły mu zetknięcie się z twórczością Symonidesa z Keos. Gdy miał 85 lat został zamordowany przez uduszenie w Tessali. Tworzył utwory o tematyce biesiadnej, czyli sławiącej śpiew, wino i miłość. Jego dziełami była poezja jambiczna, elegie i pieśni liryczne. Przeważnie jego utwory składały się z wierszy ośmiozgłoskowych. W Teos na cześć Anakreonta tworzono monety na jego podobiznę. Anakreont był bardzo sławnym i popularnym poetą, a następnie był naśladowany przez różnorodnych artystów, tworzących anakreontyki.  W Bibliotece Aleksandryjskiej zachowano fragmenty jego dzieł.

Comments are closed.