3.BOHATEROWIE
Jednym z bohaterów jest Neron. Agrypina wyszła za cezara Klaudiusza i on adoptował Nerona, żona jego chciała by Neron został władcą, dlatego Agrypina otruła Klaudiusza. Na początku był on lubiany i szanowany. Miał żonę Oktawię, lecz nie kochał jej. Kochał Aktę. Rozwiódł się z Oktawią i potem kazał ją zamordować, gdyż bał się że będzie miała pretensje do tronu. Zabił również swoją matkę. Ożenił się z Pompeą. W powieści jest sprawcą podpalenia Rzymu. Neron później został zmuszony do samobójstwa. Powieść tę można nazwać romansem historycznym. Główny wątek to miłość Ligii i Winicjusza. Oboje są postaciami fikcyjnymi. Neron miał zaledwie 26 lat, miał żonę jak i kilka morderstw na swoim koncie. Najważniejsza dla niego była władza, nic poza nią się nie liczyło. Wszystko inne było bezwartościowe. Był osobą, która nadużywała władzy, rządził tak jak mu się podobało, nie patrzył na innych tylko na siebie. Interesowało go tylko jego własne dobro, prywata. Dla kaprysu postanowił zniszczyć Rzym, wprowadził terror. Nie znosił krytyki, despota, tyran. Nie interesowały go sprawy państwa. Cały czas wypatrywał wroga, wykorzystywał swoich doradców. Miał słabą psychikę, uważał że jest najlepszy ze wszystkich, zadufany w sobie, pyszny, nie widział swoich wad. Wszystko robił na pokaz, nie potrafił kochać nawet swojego dziecka. Pozbawiony litości, z przyjemnością patrzył na śmierć, radość sprawiało mu cierpienie innych ludzi, zwłaszcza patrzenie na to. Uważał, że miał duszę artysty, kochał poezje, śpiew, taniec. Jest postacią śmieszną, żałosny, godny pogardy tchórz. Wolał się zabić niż stawić czoła buntownikom. Tygerin był żołnierzem, współzawodniczył z Petroniuszem o względy u Nerona. Zdolny do wszystkiego, zdemoralizowany człowiek, okropny prostak. Zdziałać coś potrafi tylko siłą, wiedzą nie. Przez to nie mógł trafić do Nerona. Był człowiekiem niezbyt inteligentnym, pozbawiony sprytu. Postać zła. Pompea była zazdrosna o Nerona, była jego żoną. Bała się że straci wszystko. Ich małżeństwo było jako interes. Jej tak naprawdę nie zależało na Neronie tylko na bogactwie. Nie kochała go, była kobietą mściwą. Musiała się pilnować aby nie urazić Nerona. Kobieta inteligentna, znała miejsce przy mężu. Z czasem nauczyła się postępowania z Neronem. Miała w sobie oznaki człowieczeństwa, gdyż kochała swoje dzieci, rozpaczała po śmierci Augusty. Chciała chronić swojego syna. Była zjawisko piękna lecz zdemoralizowana. Chciała Winicjusza jako kochanka, on jednak jej odmówił. Ta sytuacja pogłębiła jej nienawiść do Ligii. Mściła się na nich za to. Przyczyniła się do tego, że zostali oskarżeni, że są chrześcijanami. Petroniusz był postacią pozytywną, ma wady i zalety. Żyje w otoczeniu Nerona, człowiek bogaty. Znajdował się w centrum wszystkich intryg, był uważany za najlepszego doradcę Nerona. Dobry mówca, sprytny, dobry psycholog. Jako jedyny go krytykował, w głębi duszy gardził nim, nie szanował go. Był człowiekiem wykształconym. Bolało go to że musiał udawać przed Neronem.

Mały książe IIIJednym z bohaterów jest Neron. Agrypina wyszła za cezara Klaudiusza i on adoptował Nerona, żona jego chciała by Neron został władcą, dlatego Agrypina otruła Klaudiusza. Na początku był on lubiany i szanowany. Miał żonę Oktawię, lecz nie kochał jej. Kochał Aktę. Rozwiódł się z Oktawią i potem kazał ją zamordować, gdyż bał się że będzie miała pretensje do tronu. Zabił również swoją matkę. Ożenił się z Pompeą. W powieści jest sprawcą podpalenia Rzymu. Neron później został zmuszony do samobójstwa. Powieść tę można nazwać romansem historycznym. Główny wątek to miłość Ligii i Winicjusza. Oboje są postaciami fikcyjnymi. Neron miał zaledwie 26 lat, miał żonę jak i kilka morderstw na swoim koncie. Najważniejsza dla niego była władza, nic poza nią się nie liczyło. Wszystko inne było bezwartościowe. Był osobą, która nadużywała władzy, rządził tak jak mu się podobało, nie patrzył na innych tylko na siebie. Interesowało go tylko jego własne dobro, prywata. Dla kaprysu postanowił zniszczyć Rzym, wprowadził terror. Nie znosił krytyki, despota, tyran. Nie interesowały go sprawy państwa. Cały czas wypatrywał wroga, wykorzystywał swoich doradców. Miał słabą psychikę, uważał że jest najlepszy ze wszystkich, zadufany w sobie, pyszny, nie widział swoich wad. Wszystko robił na pokaz, nie potrafił kochać nawet swojego dziecka. Pozbawiony litości, z przyjemnością patrzył na śmierć, radość sprawiało mu cierpienie innych ludzi, zwłaszcza patrzenie na to. Uważał, że miał duszę artysty, kochał poezje, śpiew, taniec. Jest postacią śmieszną, żałosny, godny pogardy tchórz. Wolał się zabić niż stawić czoła buntownikom. Tygerin był żołnierzem, współzawodniczył z Petroniuszem o względy u Nerona. Zdolny do wszystkiego, zdemoralizowany człowiek, okropny prostak. Zdziałać coś potrafi tylko siłą, wiedzą nie. Przez to nie mógł trafić do Nerona. Był człowiekiem niezbyt inteligentnym, pozbawiony sprytu. Postać zła. Pompea była zazdrosna o Nerona, była jego żoną. Bała się że straci wszystko. Ich małżeństwo było jako interes. Jej tak naprawdę nie zależało na Neronie tylko na bogactwie. Nie kochała go, była kobietą mściwą. Musiała się pilnować aby nie urazić Nerona. Kobieta inteligentna, znała miejsce przy mężu. Z czasem nauczyła się postępowania z Neronem. Miała w sobie oznaki człowieczeństwa, gdyż kochała swoje dzieci, rozpaczała po śmierci Augusty. Chciała chronić swojego syna. Była zjawisko piękna lecz zdemoralizowana. Chciała Winicjusza jako kochanka, on jednak jej odmówił. Ta sytuacja pogłębiła jej nienawiść do Ligii. Mściła się na nich za to. Przyczyniła się do tego, że zostali oskarżeni, że są chrześcijanami. Petroniusz był postacią pozytywną, ma wady i zalety. Żyje w otoczeniu Nerona, człowiek bogaty. Znajdował się w centrum wszystkich intryg, był uważany za najlepszego doradcę Nerona. Dobry mówca, sprytny, dobry psycholog. Jako jedyny go krytykował, w głębi duszy gardził nim, nie szanował go. Był człowiekiem wykształconym. Bolało go to że musiał udawać przed Neronem.