Nurt emigracyjny rozpoczął się po klęsce powstania listopadowego. W Polsce nasiliły się represje (prześladowania) zaborców na Polakach, np. konfiskowano majątki, torturowano, wywożono, brano do więzienia. Polacy masowo zaczęli wyjeżdżać zagranicę. Najbardziej zagrożona była elita, naukowcy, żołnierze, politycy. We Francji i Paryżu było najwięcej emigrantów, tam zakładano polskie szkoły, stowarzyszenia, biblioteki, pisma powstawały, ważne utwory także. Powstało państwo duchowe, Polska żyła w sercu, duszy Polaków. Utwór opiera się na kontrastach, trup i dusza, tu i tam. Trup znajduje się wśród ludzi mu bliskich. Jest na emigracji, zagląda w oczy bo to one są zwierciadłem duszy człowieka. On jest obecny tylko ciałem, jego dusza tuła się, jest zagubiony, bo nie jest w swojej ojczyźnie i szuka jej. Podmiot czuje się bardziej duszą. Jest to ojczyzna myśli. Ludzie w ojczyźnie są mu bliscy, na emigracji pracuje, bawi się, żyje pełnią życia, w pełny zwyczajny sposób, to on ciągle ucieka do ojczyzny myśli, on tęskni do dzieciństwa, bo to wtedy był najbardziej szczęśliwy, żył beztrosko, i tak mu się kojarzy kraj. Ojczyzna jest wyidealizowana, pozytywne kolory kojarzące się z ojczyzną. Ukochana, matka lub kobieta może symbolizować Polskę. Mickiewicz wyraża swoje uczucia tęsknoty, miłości do ojczyzny, wychwala ją.

„Grób Agamemnona” powstał w roku 1840. W tym tekście Słowacki próbuje rozliczyć Polaków i poszukuje przyczyn klęski powstania listopadowego. Utwór ten jest również efektem jego podróży, przebywał wtedy w Grecji. Agamemnon – dowódca wojskich greckich, dowodził nimi w walce z Trojanami. Jest symbolem zwycięzcy, prześladowcy, wojownika odwagi, waleczności, bohaterstwa, poświęcenia dla dobra ojczyzny. Ojczyzna ponad wszystko. Słowacki odwiedza grób Agamemnona. Zaczyna rozmyślać nad Polską, własną ojczyzną, stąd utwór składa się z dwóch części.