Liryka grecka początkowo była nazywana meliką, ze względu na jej muzykalne pochodzenie. Bardzo dużą rolę odegrały tu wierzenia, gdyż ludzie modlili się, śpiewając, do bogów. Charakterystycznymi gatunkami były pieśni chóralne, czyli hymny i treny, a także elegie o różnorakiej tematyce. Rozwój liryki greckiej przypadł na przełom VII/VI wieku p.n.e.

Tyrtajos

Tyrtajos był inaczej nazywany Tyrteuszem, a także reprezentował poezję liryczną w Grecji. Tyrtajos żył w VII wieku p.n.e. Został przywódcą Spartan w czasie II wojny meseńskiej, gdyż tak przepowiedziała wyrocznia delficka. Ateńczycy wybrali go na wodza, aby Spartanie osiągnęli zwycięstwo.  To jemu zawdzięcza się stłumienie niebezpiecznego dla Sparty powstania. Tyrtajos tworzył elegie patriotyczne, dodając odwagi i otuchy Spartanom. Zagrzewał ich do walki dzięki swoim lirykom, a także ukazywał im świetlaną przyszłość. Przedstawiał im sławę, jaką zdobędą za życia i po bohaterskiej śmierci. Kontrastem miał być obraz przegranych. Wszystko, co tworzył miało na celu przekonanie Spartan, iż najważniejsza jest ofiara złożona dla wspólnej sprawy. Za każdą cenę powinni walczyć o wygraną, nawet poświęcając swoje życie. Najbardziej znamy jego utwór Wezwanie do walki. Później powstała liryka tyrtejska, która stała się symbolem poety wzywającego naród do walki wyzwoleńczej. W romantyzmie sławny stał się prąd literacki, tzw. tyrteizm polski.  Pięć ksiąg poezji Tyrteusza zachowało się dzięki wydaniom aleksandryjskim. Hołdowali mu przeważnie filomaci. Motywy tyrtejskie wykorzystywali, m.in. Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Cyprian Kamil Norwid, Józef Wybicki, Karol Sienkiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz.