Mikołaj Sęp Szarzyński ‘’Sonet V’’

Utwór buduje portret człowieka, który jest rozdarty wewnętrznie. Dusza człowieka potrzebuje Boga, bo to on daje wieczne szczęście, ciało natomiast chce rzeczy materialnych. Dla ciała to one dają szczęście. Ciężko jest kochać i nie kochać. Miłość do Boga jest miłością dobrą, natomiast miłość do świata jest zła. Pojawiają się wyliczenia rzeczy, które symbolizują świat. Pytania retoryczne dotyczą wartości, zastanawianie się czy te wartości mogą ochronić człowieka przed światem. Odpowiedź jest prosta. Nie mogą, ponieważ wartości są ulotne. Łatwiej kochać świat, ponieważ jest bliższy człowiekowi. Miłość w baraku wiązała się z cierpieniem. Według autora należy kochać Boga, jest on celem miłości. Podmiot liryczny dokonuje wyboru. Wybiera Boga.

Franciszek Karpiński ‘’Do Justyny. Tęskność na wiosnę’’

Podmiotem lirycznym jest gospodarz. Jest on mieszkańcem wsi, bardzo zakochanym w pewnej kobiecie z którą nie może być. Utwór jest przesiąknięty tęsknotą za ukochaną. Podmiot liryczny odczuwa smutek, żal, cierpienie z powodu tęsknoty. Zwraca się do wiosny, której nadaje cech ludzkich. Wiosna jest upersonifikowana. Nie zwraca się w ogóle do ukochanej. Gospodarz mówi, że przyszła wiosna, wszyscy wokół niego się cieszą, a on jest smutny, nieszczęśliwy. Obserwuje społeczeństwo, wszystkich dookoła. Za pomocą kontrastu ukazane są jego uczucia. Podmiot liryczny umiera z miłości. Ważna jest dla niego natura, ceni ją tak samo jak swoją ukochaną. Utwór jest sielanką. Już sam tytuł mówi nam o czym jest ten utwór. Sugeruje czego możemy się spodziewać czytając ten wiersz.  Utwór jest rytmiczny, ma prostą formę. Ostatnie wersy każdej strofy pełnią rolę refrenu. Występują anafory, pararelizmy. Ukazana jest łączność człowieka z naturą